فلسفه حقوق بين‌الملل

        
پس از ممنوعیت زور در حقوق بین الملل این سئوال پیش آمده که چه قواعد یا اصولی وجود دارد که فراتر از رضایت دولتها عمل می کند و آنها را ملزم به رعایت حقوق بین الملل می نماید؟ موضوع بحث در فلسفه حقوق بین الملل همین است که مبنای الزام آور بودن حقوق بین الملل برای دولتها، در کجا است: در اراده و رضایت دولت ها که به صورت معاهده و عرف تجلّی می کند، یا در خارج از آن؟ به عبارت دیگر، ضمانت اجرای حقوق بین الملل در چیست؟
دو مکتب عمده فلسفی عهده دار پاسخ به این سئوال شده است: حقوق طبیعی و پوزیتویسم. امانوئل کانت به عنوان مهم ترین فیلسوف مکتب حقوق طبیعی معاصر، می گوید: التزام به حقوق بشر و ایجاد نظام جمهوری در سطح داخلی و صلح و امنیت بین المللی در سطح خارجی، موجب می شود «همبستگی بین المللی» براساس دموکراسی و عدالت به وجود آید که همه دولتها ملزم به رعایت آن هستند. در نظر کانت، بن حقوق بین الملل، اخلاق است.
از اوایل قرن بیستم مکتب دیگری به نام پوزیتویسم هم سعی کرد به این سوال پاسخ دهد. این مکتب، اساس کار را بر وضع موجود و فاصله گرفتن از «بن اخلاقی» حقوق قرار داده است و ملاک التزام دولتها به حقوق بین الملل را تأمین منافع ملی آنها می داند(رئالیسم سیاسی).
«فرناندوتسون» استاد امریکایی و آرژانتینی الاصل حقوق بین الملل در این کتاب سعی کرده مهم ترین جریان های فلسفی در حقوق بین الملل را توضیح دهد. وی سخن خود را با شرح فلسفه کانت در زمینه حقوق بین الملل شروع می کند و بحث را با شرح نسبتاً مبسوطی درباره رساله «گفتار در صلح پایدار» کانت، پیش می برد. آن گاه مکتب رئالیسم سیاسی و «دولت سالاری» را توضیح می دهد وپوزیتویسم نهفته در آن را نقد می کند. سپس از بین فیلسوفان معاصر، نظرات جان رالز را با تفصیل بیشتر توضیح می دهدو در پایان، مبنای فلسفی حقوق گروهی به ویژه حق تعیین سرنوشت را شرح میدهد.
اين كتاب در پاييز 1388 در شمارگان 1000 نسخه و بهاي پشت جلد شوميز 53000 ريال (گالينگور 65000 ريال) منتشر شده است.

بازگشت به انتشارات

بازگشت به خانه